आत्मकेंद्री फार झाले खानदानी आरसे

आत्मकेंद्री फार झाले खानदानी आरसे;


त्यात नाही स्पष्ट आता दु:ख माझे फारसे.



त्या तिथे जन्मोत्सवाला रीघ भारी लागली;


एकटे हे फक्त माझ्या वेदनांचे बारसे.



भाषणाने एकदा आभार माझे मानले;


पापणीला आसवांचा थेंब कोठेही नसे.



पारखे होती मला खोट्या सुखाचे सोबती;


कोणतेही स्वप्न जेव्हा आज डोळ्यांना डसे.



आततायी नाटकांच्या होत होत्या तालमी;


सोयऱ्यांच्या हुंदक्यांना का तरी यावे हसे?



सांजवेळी संगतीला एक नाही पाखरू;


तेरवीच्या पंगतीला खूप आली माणसे.



('तरुण भारत'वासंतिक 1982)


कोणत्याही टिप्पण्‍या नाहीत: